O prawie

O prawie

Prawo ma  – a w konsekwencji: prawnicy  mają –  służyć dobru i zwalczać zło. (DJBabski).

1. Wybrane przepisy o charakterze:

A. ustrojowym:

Art. 1 Konstytucji RP: Rzeczpospolita jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli.

[Wszystkich obywateli, a więc i moim dobrem jest Rzeczpospolita. Jestem bogaty, jak Rzeczpospolita jest bogata..].

Art. 4. Konstytucji RP: Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu.

[Organy władzy publicznej mają służyć zwierzchnikowi, suwerenowi władzy, a nie zwierzchnik, suweren władzy, ma służyć organom władzy publicznej. Warto o tym pamiętać, gdy suweren władzy składa np. wniosek o zmianę terminu rozprawy.].

[Zestawienie art. 1 i art. 4 Konstytucji RP prowadzi do wniosku, m.in. że:
– suwerenem władzy publicznej jest obywatel RP polskiej narodowości
– w razie konfliktu (sprzeczności interesów) między obywatelem RP polskiej narodowości a organem władzy publicznej: należy mieć na względzie – w pierwszym rzędzie – interes tego pierwszego, gdyż ten drugi, jak już, ma służyć pierwszemu: władza publiczna jest z nadania Narodu i Narodowi ma służyć, a nie Naród organom władzy publicznej
– Sądy, i inne orany władzy publicznej, a więc i prokurator, są dla ludzi, a nie ludzie dla Sądu czy też innego organu władzy publicznej.].

Art. 7 Konstytucji RP: Organy władzy publicznej działają na podstawie i w graniach prawa.

[Jeżeli organ władzy publicznej zwraca się do obywatela zobowiązaniem, z zapytaniem, to, jak już, powinien ów organ podać podstawę prawną swego działania. Brak podania podstawy prawnej, daje nam, adresatowi wystąpienia, uprawnienie o zwrócenie się z zapytaniem: a na jakiej podstawie prawnej organ …]

Art. 8 Konstytucji RP:
ust. 1: Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej.
ust. 2. Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej.

[Coś, co jest najwyższe, ma prymat nad czymś, co jest poniżej. Rządzi Konstytucja i wyznaczony w niej kierunek patrzenia na rozwiązania przyjęte w aktach prawnych niższego rzędu.].

Art. 21 ust. 1 Konstytucji RP: Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawi dziedziczenia.

Art. 32. Konstytucji RP:
ust. 1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
ust. 2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

[Jak wszyscy, to wszyscy. Jak nikt, to nikt.]

Art. 42 ust. 2 Konstytucji RP: Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu.

[„Wybrać obrońcę” oznacza, w ramach „prawa do obrony”: wybrać sobie tego, a nie innego obrońcę. Organy władzy publicznej, w szczególności sądy i prokuratury, nie mogą zmusić osoby, mającej prawo do wybranego przez siebie obrońcy, aby ten godził się na innego obrońcę. Jak nie mogą, to nie mogą.].

Art. 42 ust. 3 Konstytucji RP: Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu.

[Dopóki nie ma prawomocnego wyroku, i to wyroku skazującego, nie można bezkarnie o danej osobie powiedzieć, że jest przestępcą, nawet, gdyby sam sprawca przyznał się do popełnienia czynu, a sprawstwo nie budziło wątpliwości. Tak jest, i niech tak pozostanie.].

Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

[Jak każdy, to każdy. Jak sprawiedliwy, to sprawiedliwy. Jak bez zbędnej zwłoki, to bez zbędnej zwłoki. Jak jawnie, to jawnie. Jeżeli nie zgłosisz, co do osoby osądzającej czyn i Ciebie, zastrzeżenia, zastrzeżenia umotywowanego konkretnymi okolicznościami, pamiętaj, że tracisz uprawnienie do ich powołania na etapie drugiej instancji czy też postępowania kasacyjnego.].

Art. 83 Konstytucji RP: Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej.

[Każdy, to każdy. Prokurator, sędzia, adwokat też.]

Art. 87 ust. 1 Konstytucji RP: Źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

[Źródłem prawa powszechnie obowiązującego nie są więc orzeczenia Sądu Najwyższego, czy też innego sądu. Sądy stosują, a nie tworzą powszechnie obowiązujące prawo.].

B. partykularnym:

Art. 6 Kodeks cywilny (KC): Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

[Każdemu twierdzeniu należy przyporządkować dowód. Inaczej dane twierdzenie nie jest udowodnione, chyba że twierdzenie obejmuje zdanie: „2+2=4”. Oczywistości się nie dowodzi. Nie dowodzi się też tego, co druga strona przyznała i jest bezsporne.].

Art. 3 Kodeks postępowania cywilnego (KPC): Strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody.

[Obowiązek, to obowiązek. Wątpliwość co do wykonywania wskazanego obowiązku rodzi się wtedy, gdy jego wykonywanie może zagrażać naszym interesom. Uważam, że nie mam obowiązku działać na swoją szkodą, a tak mogłoby się zdarzyć, np. wtedy, gdybym potwierdził twierdzenia strony przeciwnej w żaden sposób nie udowodnione.].

Art. 148 § 1 Kodeks karny (KK): Kto zabija człowieka,

[Trzy słowa. Najkrótsza, znana mi, norma sankcjonowana. Nie zabijaj.]

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

[Zastanawia brak możliwości wymierzenia kary odpowiadającej skutkowi czynu.].

Art. 86 Kodeksu postępowania karnego (KPK):
§ 1. Obrońca może przedsiębrać czynności procesowe jedynie na korzyść oskarżonego.

[Jedynie, to jedynie. To z takiego zapatrywania najprawdopodobniej ma swe źródło powiedzenie o adwokacie, że bywa „papugą”. Ale co ma począć adwokat, gdy oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzuconego jemu czynu, a istniejące dowody, np. w liczbie zeznań 12 świadków, w sposób jednoznaczny wskazują, że dany czyn popełnił oskarżony ? Jako że oskarżony konsekwentnie nie przyznaje się do popełnienia zarzuconego Jemu czynu, przeto, nie pozostaje mi nic innego do powiedzenia, jak to, co wyjaśnił mój klient, a mianowicie, że mój nie popełnił On tego czynu. ].

§ 2. Udział obrońcy w postępowaniu nie wyłącza osobistego działania w nim oskarżonego.

[Jak nie wyłącza, to nie wyłącza.].